Ik slik nu voor de derde keer in mijn leven citalopram als antidepressivum. Telkens als ik hiermee begin, weet ik dat ik de eerste weken erger wordt. Dat staat ook in de bijsluiter. Ik heb altijd al zelfmoord gedachten en ben al agressief voordat ik ze slik. De zelfmoord gedachten worden in eerste instantie erger, ook de depressie. Na een aantal weken wordt het dan eindelijk beter. Het is dan ook periode dat ik moet oppassen. Veel liggen, weinig doen, niet teveel onder de mensen, dan lukt het wel.
Na die tijd gaat het dan beter. Alhoewel ik steeds hogere dosissen moet nemen om nog goed te blijven. Maar ik heb dan ook zeer zware depressies.
Ook mijn omgeving bemerkt dan het nodige, en daarbij behoort een dochter van 10. Vooral als ik agressief ben, heeft zij het te verduren. Gelukkig werken de antidepressiva bij mij, dus alles is een stuk rustiger.
Maw, antidepressiva slikken, alleen als je erg depressief bent met zelfmoordgedachten. Voor die tijd dacht ik er niet over om ze te gaan slikken. Alleen de eerste paar weken oppassen, evt. opgenomen worden.
MvG
Veerle de Robles

Uw uitzending over anti-depressiva is prima maar wel goed om daar wat meer aandacht aan te besteden er is echter wat onvolledige info.
Het voorschrijven door ondeskundigen zoals huisartsen zou verboden moeten worden een huisarts moet doorverwijzen naar een specialist ook in gevallen van depressie of zelfs maar vermoede depressie moet doorverwezen worden naar een psychiater.
Waarom zult u zeggen??
Ik werk al 35 jaar in de psychiatrie en verslavingszorg als hulpverlener. Zo'n 20 jaar geleden was het een heel normaal voorschrift dat je bij begin van een start met anti-depressiva mensen vrijwillig maar wel op een gesloten kliniek 10 tot 14 dagen opnam, juist om die effecten die u in uw uitzending meldde, agressie en agressie tegen jezelf (zelfmoord) te kunnen observeren en op tijd maatrelen te kunnen treffen.
Het verbaasd mij dat een arts zoals die meneer van de NVG in uw programma verteld dat dit excessen of zeldzame effecten zijn, waarom werd dan vroeger iedereen opgenomen bij instelling op deze toch wel gevaarlijke middelen. Deskundigen weten dat placebo effect bij deze middelen vreemde recties teweeg kunnen brengen en daarnaast word de depressieve patient in de eerste dagen dat hij middel slikt vrij snel en plotseling weer motorisch actiefsoms al na 2 dagen. Dat betekent niet meeer somber en versuft in bed liggen of op de bank maar plotseling actief worden waarbij het lichaam actief is maar de geest nog steeds depressief m.a.w. de zelfmoord gedachten zijn er nog op grond van depressie maar het lichaam heeft nu zoveel activiteit dat er ook daadwerkelijk zelfmoord gepleegd kan worden.

Verder is het wel prima oom eerst maar eens gesprekken met de patient aan te gaan maar wat ik eigenlijk miste iis BLOEDONDERZOEK als eerste er zijn verschillende lichamelijke zaken die ook depressieve klachten opleveren maar geen depressie zijn, bijv een slecht werkende schildklier of een tekort aan vitamine B12 opname.


Mijn vriendin ging maand geleden naar de huisarts dacht dat ze een burn-out had door haar drukke werk, huisarts constateerde na een gesprekje van 5 minuten een DEPRESSIE, schreef anti-depressieva voor en voor het slechte slapen een tranquilizer dus een ant psychose middel voor....dat verbaasde mij ten zeerste dus heb ook gezegd dat dit zeer tegengesteld zal werken en vond ook dat depressie wel een erg groot woord was voor haar somberheid. Ze is dus niet begonnen aan die middelen.
Een paar weken daarna kreeg iemand van ons ook het heldere idee om eerst eens bloedonderzoek te doen.....en uit dit onderzoekje was na paar dagen bekend dat zij geen vitamine B12 opnam uit haar voeding en dat geeft dus ernstige vermoeidheidsklachten...
Nu na 3 injekties vit B12 is zij al volledig hersteld en is er nog weinig over ook van de burn-out.

Dus best eens goed om voorlichting hierover nog eens in een of ander programma aan de orde te laten komen??

Aan de andere kant is het bedrog vanuit de farmaceutische industrie nog maar weinig aan de orde geweest, ook dit vind op grote schaal plaats en ook niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat de ontwikkeling van een middel minstens 15 jaar in beslag neemt, al die investeringen van die 15 jaar moeten toch terug komen???? dus de industrie is er helemaal niet op gebrand dat negatieve zaken aan de orde komen over de bijwerkingen van het middel, toch?

Slik al jaren seroxat, bijwerking in begin is misselijkheid nu nog
huidirritatie, wil er wel vanaf en als vervanger Mercurius vivus een homeopaat.
Is dat aan te bevelen ??!!
Gr van Joost.

Betreft: Positieve ervaring met Anti Depressiva.

Geachte redactie van Radar en mevrouw Antionette Hertzenberg,

Na de vele negatieve reacties die zijn gevolgd op het gebruik van anti depressiva, wil ik graag benadrukken dat ik positieve ervaringen heb met het middel Paroxetine, waarvan ik 30mg dagelijks slik.

Ik was me bewust van de bijwerkingen die het medicijn de eerste 4 weken zou opleveren, dit stond ook duidelijk in de bijsluiter. Het was namelijk zo dat in eerste instantie de paniekaanvallen toenamen. De arts heeft daarom het kalmerende middel oxazepam erbij voorgeschreven. De arts heeft gezegd dat dit veel gedaan wordt de eerste weken bij gebruik van anti depressiva. Dit heeft mij goed over deze periode heengeholpen. Ik kreeg bijvoorbeeld diverse hyperventillatie aanvallen en oxazepam naast het anti depressivum nemen heeft mij de eerste 4 week er prima doorheen geholpen.

Ik denk dus dat er een kalmerend middel bijgeschreven moet worden bij de eerste weken van gebruik van een anti depressiva. Dat zou veel helpen, zonder direct vooral op de negatieve eigenschappen te komen in uw programma.


Na de eerste 4 weken heb ik wel degelijk de positieve werking van anti depressiva ervaren.

Tot slot wil ik zeggen dat er uiteraard ook diverse soorten anti depressiva zijn, ze zijn niet allemaal gelijk qua werking. Prozac werkt bijvoorbeeld weer anders dan paroxetine.

Ik heb in zo'n 20 jaar geleden een kind en enkele jaren geleden mijn vrouw verloren. Na die beide gebeurtenissen kreeg ik wat lichamelijke problemen, waarvoor ik naar mijn huisarts ging. Tijdens de consults werd uiteraard ook gesproken over het verlies en wat dat verlies met je doet. Daarbij werd ook aangeboden om eventueel medicamenten voor te schrijven die mij zouden kunnen helpen dat verlies te verwerken. Ik heb dat beide keren afgewezen, omdat ik niet te snel op medicamenten wil terugvallen. Wel heb ik het gevoel dat mijn huisarts daarbij ook een inschatting maakte wie ik was en hoe ik met verlies zou (kunnen) omgaan. Terugkijkend vond ik het goed dat hij mij de mogelijkheden aanbood, maar ben ik blij dat ik geen gebruik gemaakt heb van die mogelijkheden en op eigen kracht eruit gekomen ben, ook al is dat beslist niet eenvoudig. Wat ik als belangrijk ervaren heb is dat er mensen om mij heen waren die mij opgevangen hebben en waar ik terecht kon. De diepere achtergrond van mijn verhaal is dan ook dat het goed is dat een huisarts alle mogelijkheden met zijn patiënt bespreekt. Wel belangrijk is dat de huisarts heel nadrukkelijk de tijd neemt om dit te laten bezinken en de tijd geeft aan de patiënt om hierover na te denken. Bij zo'n eerste gesprek moet niet te gemakkelijk en te snel een medicijn zoals bijv. antidepressiva voorgeschreven worden. Ik hoop dat mijn verhaal iets bijdraagt aan dit wel degelijk zeer moeilijk onderwerp.

Heb wegens burn out met paniekaanvallen en suicidale gedachten van de huisarts na 5 weken venlafaxine voorgeschreven gekregen. Wilde eigenlijk niet, maar in overleg toch gedaan. Begonnen met 2 weken 37,5 mg en inderdaad wat duizelig en "anders", maar niet vervelend. Daarna overgegaan op 75 mg. Zat echt in de lift en voelde me goed. Ondertussen ook hulp gezocht bij een praktijk waar ook een psychiater aan verbonden is. Standaard procedure is dat hij iedere cliënt ziet/spreekt. Na een gesprek van een uur en het invullen van een vragenlijst was zijn conclusie "licht depressief". Dat ik al heel lange tijd slecht sliep vond hij niet oké. Zijn advies: "Onmiddelijk stoppen met venlafaxine en meteen starten met Remeron. Probeer 15 mg, blijf je daar te duf op, neem dan 7,5 mg. Blijkt het niet te werken, verdubbel dan maar. Over een week terug komen". Zo gezegd, zo gedaan. ( Geen overleg met huisarts) De dag erna inderdaad erg duf met 15 mg. Als ik mijn hoofd draaide kwam de omgeving erin slow motion achteraan. Begon hoofdpijn te krijgen. De tweede dag ook 15 mg genomen. Als een blok geslapen, maar voelde me ziek. Heel erg raar gedroomd, alsof ik ijlde. Derde dag toch maar 7,5 mg genomen. Toen ging het echt mis. Suïcidale gedachten, gedachten hoe ik mijn man en gezin iets aan kon doen, ontzettend nekpijn en hoofdpijn, zag lichtflitsen alsof er vlammen waren. Helemaal in paniek. Kon niet meer helder denken. Sloeg door in woorden ,maar kon niet meer kiezen wat ik wel/niet wilde. Gevoel alsof ik psychotisch werd. Heel eng. Vierde keer nog een 7,5 mg tablet genomen. Werd iets rustiger wakker. Heb de hulpverlening gebeld. Moest onmiddelijk stoppen met Remeron, maar was immers ook abrupt gestopt met Venlafaxine. Hele week ontzettende nekpijn en hoofdpijn gehad. Heel veel pijnstillers gelikt, die nauwelijks werkten. Koud en bibberig, soms klappertanden. De spieren in mijn kaken leken zelfs ook helemaal verkrampt. Contact opgenomen met de huisarts. Hij was erg boos over de gang van zaken. "Er had tijd tussen de medicijnen moeten zitten. Nu heeft het elkaar tegengewerkt. Zijn idee was geweest om eerst maar wat rustiger te worden, dan zou het slapen vanzelf herstellen, eventueel had daar altijd nog een slaapmiddel bij gekund. De hoofdpijn werd veroorzaakt door ontwenningsverschijnselen en loste niet op met pijnstillers. Alleen weer voorzichtig starten met Venlafaxine zou de hoofdpijn doen verdwijnen. Dan de medicatie weer opbouwen tot 75 mg." Hij blijkt gelijk te hebben gehad, ben bijna van die afschuwelijke pijn af. Heb inmiddels een gesprek met de psychiater gevoerd, die zich erg schuldig voelde (gelukkig) Niet alleen ik, maar ook mijn gezin is er de dupe van geworden. Ik heb gelukkig genoeg tegenwoordigheid van geest gehouden om niet helemaal door te slaan, maar ik ben er heel erg van geschrokken. Bovendien ben ik mijn vertrouwen in die psychiater kwijt.

Hallo Allemaal,

Graag wil ik even reageren. Ik heb 13 jr Seroxat moeten gebruiken en heb weinig problemen ondervonden door dit middel. Pas toen ik wou stoppen ging het mis. Afbouwen ging niet, kreeg last van terugvallen en tinteling in tong en last van duizeligheid en een kort lontje. Maar toen ben ik op het internet gaan zoeken hoe ik het beste kon afbouwen. Dit is het middel.. SUSPENSIE van Seroxat. Je kunt per ml afbouwen en je voelt weinig tot niets van afkickverschijnselen. Nu ben ik al twee jaar zonder en het gaat prima. En tot laatst wil ik eraan toevoegen, ga wel in behandeling want een pilletje lost natuurlijk niets op. Vertel je probleem anders kom je niet van die pillen af.

Ik wens iedereen veel sterkte. En zet 'm op.

Bloemetje

Aan de redactie van Pandora,
Lectori Salutem,

Naar aanleiding van uw uitzending van hedenavond stuur ik u dit schrijven.

Ten eerste wil ik u mededelen mevrouw Prof. Dr. Trudy Dehue te hebben gezien in de laatste uitzending van het programma ?Zomergasten? van de VPRO.
Daar werd duidelijk al gesteld dat ?patiënten? te snel een antidepressivum krijgen voorgeschreven. Een en ander na te lezen in haar boek, ?De Depressie-epidemie?.

Wat ik vanavond opvallend vond was dat het nergens ging over gewicht toename. Er werd gesproken over Prozac, Seroxat e.d., allemaal SRRI remmers maar niet over het middel ?promethazine?, beter bekent onder de merknaam Remeron. Het Internet staat er bol van. Mensen die het mes op hun pols zetten omdat ze maar zwaarder en zwaarder worden. Met als gevolg sociale fobieën, zelfdestructiviteit, geen fut meer hebben om hun dagelijkse bezigheden te doen enz.

Dit verbaasde mijn ten zeerste. Ik heb het middel met tegenzin geaccepteerd, ca. anderhalf jaar geleden. Ik ben een ijdel mens maar ben sinds het slikken van Remeron ruim 15 kilo aangekomen waarnaast ik, voor het eerste tijdens het eerste anderhalf jaar zeer suïcidaal werd, het leven niet meer zag zitten en veel in ziekenhuizen ben beland. Dit alles met name als ik probeerde te minderen. Ik zat diep in de put maar als ik had geweten wat deze stof met mij tot nu toe heeft gedaan had ik het nooit geslikt.

Momenteel ben ik door mijn destructieve levenswijze an het eind van mijn Latijn.
Ik heb 22 kostuums in de kast die ik niet meer aan kan door overgewicht. Daar word ik pas echt depressief van. En vele lotgenoten met mij. Ik ben er thans zelf twee keer mee gehalveerd dus ik ben van 30 mg van dit ?gif? nu op een constante dosis van 7,5 mg beland.
Echter, een kleinere dosis bestaat niet en het gewicht blijft te hoog. Of ik nou meer beweeg, sport, sappen drink i. p. v. vaste voeding, ik val niet af.

Wat mij ook opviel was, dat ik met het opknappen van mijn huis op de lagere dosis voor het eerst weer lol had in mijn leven. Doorzetten dus om van die troep af te komen.

Ik zou het zeer op prijs stellen als u hier op wilt reageren. Ik merk gewoon dat ik zonder een dergelijke hoge dosis mij veel blijer en gelukkiger voel en weer contacten aan ga, zij het als vrijwilliger.
Tot slot kan ik een ieder afraden een antidepressivum te slikken zonder eerst te weten wat het gevolg daarvan kan zijn. Deze zijn verschrikkelijk eng.

Mijn partner is na een depressie in een fikse manie gerold nadat hij paroxetine had voorgeschreven gekregen. Dit is niet alleen funest voor onze relatie geworden, maar heeft ook een groot gat in onze financiën geslagen. Momenteel zitten we beiden met grote schulden. Is dit te verhalen op de farmaceutische industrie, die hier tenslotte rijk van geworden is?

Ik heb twee ervaringen met anti-depressiva: Een slechte en een goede.
Een paar jaar geleden kreeg ik van de psychiater van het ziekenhuis Lexapro voorgeschreven. Blijkbaar rekende men al op problemen want de eerste twee weken werden daarnaast angstremmers voorgeschreven. Na twee weken, belde ik het ziekenhuis op, huilend en erg angstig, en vroeg of ik mocht stoppen. Ik liet me toch overhalen om dit middel te blijven gebruiken omdat men mij beloofde dat het na zes weken echt zou helpen. Ik heb het acht weken volgehouden, toen heb ik de psychiater verteld dat ik het middel erger vond dan de kwaal en ben ermee gestopt.

Aangezien ik al zo'n tien jaar last heb van depressieve gevoelens, heeft mijn huisarts mij vorig jaar doorverwezen naar een psychiater in een privèkliniek. (Mijn huisarts schrijft zelf geen anti-depressiva voor!)
Daar heeft men goed geluisterd, en rekening met mijn gevoeligheid in het algemeen en voor anti-depressiva in het bijzonder gehouden. Ik kreeg Cypramil in druppelvorm, te beginnen met 1 druppel en dan steeds na 3 dagen 1 druppel erbij. Ik vroeg aan de psychiater waarop ik uiteindelijk moest uitkomen. Hij zei: "Dat weet ik niet, dat moeten we gewoon voorzichtig uitproberen". Zodoende ben ik tot 16 druppels per dag doorgegaan, maar daar kreeg ik dagelijks hoofdpijn van, en nu uiteindelijk zit ik op 12 druppels per dag, al een aantal maanden lang en dat werkt prima.

Ik wil met dit bericht aangeven dat het voorschrijven van anti-depressiva maatwerk is en zeker voor mensen die gevoelig zijn voor bijwerkingen.